Wat me in eerste instantie eigenlijk opviel was de serene rust die op het strand heerste. Erg verlaten en geen kip te bekennen (wat ook wel een beetje met het matige weer te maken had), op het eerste gezicht erg relaxed allemaal.  In het museum verderop was wel veel meer volk en in een plaatsje als Ste Mère Eglise is het helemaal kermis en staat iedereen zich aan de parachutist aan de kerk te vergapen.

Maar er hing wel iets in de lucht. Natuurlijk weet je waar je naar toegaat en wat er allemaal is gebeurd en dat heeft op zich al impact op je gevoel. Je gaat er met respect naar toe. Maar er is nog iets, iets onbestemds. Het voelt niet verkeerd of zo, ondanks de verschrikkingen die mensen op die plek hebben moeten doorstaan. Ik denk dat dat komt doordat wat hier is gebeurd uiteindelijk tot iets heeft geleid waar erg veel mensen vreugde en opluchting door hebben gevoeld. Het is allemaal dus kennelijk niet voor niets gebeurd. 

Ik heb dus een paar opnamen gemaakt op Utah Beach. Ik had er niet echt verwachtingen van. De branding zou als een soort draaggolf voor de stemmen fungeren. En zou hooguit wat fluisterstemmen opleveren, was mijn inschatting. Omdat ik ook muzikant ben, gebruik ik om opnamen te maken tegenwoordig uiterst compacte speeltjes waarmee je perfecte digitale opnamen kunt maken. Deze opnamen zijn gemaakt met de Boss Micro BR, een digitale multitracker in IPod formaat. De laatste tijd gebruik ik steeds vaker de Zoom H2, die 4 ingebouwde microfoons heeft. Zie de plaatjes hieronder ter illustratie.
          

Op dit strand hebben zich op die dag in juni chaotische taferelen afgespeeld en er zal flink wat paniek zijn gevoeld. De volgende twee stemfragmenten lijken daar een illustratie van. Ik kan dit voorbeeld niet verstaan, maar er wordt duidelijk geschreeuwd op een manier die ik me bij een dergelijke operatie wel kan voorstellen. Ik benadruk nog een keer dat ik mezelf op het moment van de opname op een absoluut verlaten strand bevond. Ook bij dit voorbeeld worden er duidelijk dingen geroepen, maar ik kan ze niet verstaan. Ik vroeg wat ze van hun missie vonden en kreeg als antwoord: "Zo mooi" .
Als laatste een prachtig voorbeeld van hoe de elementen kunnen worden gebruikt om de stemmen te vormen. Pal na mijn vraag of zij met mij in contact wilden treden, wordt de op de microfoon beukende wind omgevormd tot: "We willen met je praten". Ik hoor u al zeggen: "Ik hoor de wind". Inderdaad het is de wind, maar het element van synchroniciteit in combinatie met wat je er in kunt horen, maakt dit fragment bijzonder. Probeer op een andere manier naar de werkelijkheid te kijken.

Dit was een vrij spontaan experiment en nam niet echt veel tijd in beslag. De resultaten waren kwalitatief niet geweldig, dat had ik ook niet verwacht. Ik heb ook niet iets gehoord wat ik kon verifiëren. En als een sluitend "bewijs" wereldkundig zou kunnen maken. Het komt vaak als het komt en niet zelden komen dingen op dit terrein volslagen onverwacht op je pad. Je kunt het meestal niet afdwingen. Toch lijkt het er op dat er sprake was van echo's uit WOII of wat je misschien een interdimensioneel contact (met gesneuvelde? soldaten) zou kunnen noemen. Een experimentje als dit laat op z'n minst zien dat er niet veel voor nodig is om op elk willekeurig moment een andere werkelijkheid bloot te leggen. Of misschien wel een stuk van onze eigen werkelijkheid waar we het contact mee verloren hebben.