EVP | Foto/video  | Transcommunicatie in de natuur | Bewijzen | Links | Contact | Startpagina |  

EVP Start | Media  | Historie | Theorieën | Methoden | Ervaringen | Audio | Literatuur | EVP Links |
 
  Eigen Ervaringen

Friedrich Jürgenson ontdekte min of meer "bij toeval" het bandstemmen- fenomeen. Ik eigenlijk ook. Gewoon een stem op een bandje die ik niet kon verklaren. Die er eigenlijk niet hoorde te zijn. Ik vroeg me af wat het was. Geen idee dat ik te maken had met een verschijnsel dat toen toch al een jaar of twintig een naam had. En geen idee dat er zelfs wetenschappelijk onderzoek naar werd gedaan. Het intrigeerde me wel. En zoals zo vaak komen de antwoorden dan gewoon naar je toe.

Ooit maakte ik zomaar een bandrecorder- opname met een microfoon. Ik had nog nooit van dit toch wel bizarre fenomeen gehoord. Tijdens het afluisteren van de band hoorde ik vanuit de verte mijn naam roepen en tot mijn verbazing meende ik de stem en intonatie van een vriend te herkennen die een maand daarvoor om het leven was gekomen bij een verkeersongeval. Omdat ik uiteraard aan mijn eigen oordeel twijfelde liet ik de  opname aan een vriend van me horen. Gek genoeg hoorde die precies hetzelfde als ik. Ik deed er verder niets mee, maar dit voorval is me altijd bijgebleven.
 Niet zo lang daarna hoorde ik een uitzending van Het Zwarte Gat, een programma over paranormale verschijnselen, op de radio. Onderwerp van gesprek was, u raadt het al, paranormale stemmen. Hans Kennis, de Nederlandse vertaler van het boek van Raudive werd aan het woord gelaten over het verschijnsel en deed verslag van zijn eigen bevindingen. Men liet ook een aantal indrukwekkende opnamen horen. Omdat ik het nog steeds een zeer verhelderende uitzending vind, staan op de media-pagina vijf MP3-fragmenten met daarin de belangrijkste informatie.

Het onderwerp bleef in mijn gedachtenwereld sluimerend aanwezig en na een artikel in een blad te hebben gelezen besloot ik het zelf ook maar eens te proberen. Het was per slot van rekening al eens eerder gelukt. Toch begin je er aan met het idee dat "het jou toch wel niet zal lukken". Nou dat heb ik geweten. Ik maakte op een avond een opname met een microfoon en een radio. Aanvankelijk leek er weinig aan de hand. Een hoop herrie in de vorm van ruis en gefluit, zoals je dat 's avonds vaker hoort op de middengolf. Na een paar keer het bandje teruggeluisterd te hebben, meende ik op een gegeven moment toch iets raars te horen. Er werd een naam genoemd. Ik kreeg kippevel over mijn hele rug toen ik de naam hoorde van de hierboven beschreven vriend. Die werd een paar keer achter elkaar genoemd. Toen ik een extra lamp aangedaan had om alle donkere hoeken in de kamer verlicht te krijgen (zo'n held was ik), ging ik verder luisteren. Plotseling hoorde ik na mijn vraag :"Zijn jullie de doden" een dof, maar duidelijk verstaanbaar stemmetje zeggen: "Ja, we zijn de doden". Ik had het niet meer.

Goed beschouwd stelden die eerste contacten inhoudelijk natuurlijk niet echt veel voor. Je zou kunnen zeggen dat ze een reflectie waren van wat me op dat moment bezighield. Maar het fenomeen had zich in ieder geval gemanifesteerd. En dat zou nog veel vaker gebeuren. Ik had al eens gehoord dat als "zij" een mogelijkheid tot contact maken eenmaal hadden ontdekt, die ook steeds vaker zou worden gebruikt. Het is een beetje een aardse manier van denken, maar het klopte wel. In de maanden hieropvolgend heb ik toch wel een paar honderd stemmen opgenomen die redelijk verdacht waren. Ik kon ze ook vrij snel onderscheiden. Ik was altijd een vrij fanatiek "zendpiraat" geweest. In die hoedanigheid zat je nachtenlang naar een bonk ruis te luisteren en probeerde je een zwak tegenstation te verstaan. Zo voelde het nu ook een beetje. De zender aan de andere kant zei nu alleen af en toe wel hele rare dingen. En ook hele mooie.

Meestal spreken de stemmen tegen mij gewoon Nederlands. Friedrich Jürgenson en Konstantin Raudive maakten melding van het feit dat de stemmen in een mengeling van talen tegen ze spraken, meestal de talen die zij zelf ook machtig waren. Polyglot heet dat met een mooi woord. Nou heb ik zelf ook een talenknobbel en kan ik in vijf talen redelijk uit de voeten, maar ik heb dit effect zelf nauwelijks opgemerkt. Slechts een klein aantal niet-Nederlandse woorden kon ik koppelen aan, voor mij, overtuigende EVP's (inmiddels het jargon voor paranormale stemmen). Het komt dus, ook bij mij, wel voor maar ik moet zeggen dat ik als ik opnamen analyseer voornamelijk gefocused ben op het Nederlands. Spaans is bijvoorbeeld niet een tweede moedertaal voor me. Ik denk gewoon in het Nederlands. Misschien dat dat het verschil uitmaakt. Ik weet niet in welke taal Jürgenson dacht. In het Zweeds lijkt me. Ik denk dat het alles met intuïtie en ieders afzonderlijke gedachtenwereld te maken heeft. Stemmen geven vaak zelf te kennen dat zij onze energie manipuleren om zich in onze wereld te kunnen manifesteren. Je hoort ook vaak dat bij experimenten op dit gebied mensen echt vermoeid raken omdat hun energie wordt afgetapt. Ik heb dat zelf ook gemerkt.

In de loop der tijd heb een groot aantal stemmen vastgelegd. Een aantal daarvan hebben een dermate grote impact gehad dat ik voor mezelf de conlusie getrokken heb "dat hier meer aan de hand is". Ik had het laatst met iemand met de nodige ervaring op dit gebied over het feit dat mensen die een bijna-dood ervaring hebben meegemaakt doorgaans geen woorden kunnen vinden om dit te beschrijven. Het is allemaal gevoel. Voor de stemmenwezens geld dit eigenlijk ook een beetje. Ik heb opnamen waarbij een stem een situatie hier beschreef die pas een jaar later werkelijk gebeurde. En dat deed hij in hele ongebruikelijke bewoordingen. Pas toen het gebeurd was viel het kwartje. Ik heb ook geen enkele twijfel over het verband tussen mededeling en gebeurtenis. Boodschappen lijken ook vaak cryptisch of zijn gewoon kortaf in een soort telegramstijl. Dit heeft alles te maken met de beschikbare energie.

Toen mijn vader overleden was heb ik geprobeerd contact met hem te maken. Een week voor zijn dood kreeg ik al een soort aankondiging in een droom. Ik begreep de droom pas toen hij er niet meer was en maakte mezelf verwijten dat ik hem op het laatst niet meer had gezien. Toen ik dit kenbaar maakte, kreeg ik een stem door die vertelde dat "hij mij nog had gezien" en dat alles in orde was. En dat laatste was geen droom. Dat staat gewoon op een bandje.

Je kunt dit soort gebeurtenissen natuurlijk wegredeneren. Wensgedachte, psychokynese? Dat zal best een keer het geval zijn. En dan komen we meteen terecht bij hoe we over het algemeen met dit soort fenomenen omgaan. Als iemand er één keer naast zit of als er maar één tussen zit die de kluit belazert, zeggen we: "zie je wel, het is allemaal flauwekul". Jarenlang intensief onderzoek en overtuigende onderzoeksresultaten kunnen tegen dit soort vooringenomenheid nog steeds niet op.
Als je er goed over nadenkt is het eigenlijk absurd dat we ons (ik trouwens niet meer, maar dat zal u niet verbazen) op die manier vastklampen aan onze vastgeroeste denkbeelden.




© 2000-2005 Leon Stam