EVP | Foto/video  | Transcommunicatie in de natuur | Bewijzen | Links | Contact | Startpagina |  

Bewijzen | Technisch bewijs  | Identiteitsbewijzen | Verbanden zien | Persoonlijke bewijzen |
 
   
Persoonlijke ervaringen, stille overtuiging....
 
Er zijn mensen die zo gevoelig zijn dat ze subtiele energieën kunnen aanvoelen. Daarvoor gebruiken we termen als herderziendheid, helderhorendheid of helderwetendheid, naar gelang hoe die waarnemingen vertaald worden naar waarneembare prikkels. Zo zijn mensen in staat gebeurtenissen of emoties vanuit het verleden, heden of toekomst waar te nemen. Zelfs parallelle werkelijkheden ("mogelijke, maar niet  echt gebeurde realiteiten) kunnen worden aangevoeld. Ook is er soms zelf sprake van interactie, communicatie met overledenen bijvoorbeeld. EVP zonder apparatuur, zeg maar.     

Deze gaven zijn regelmatig aan wetenschappelijke onderzoeken onderworpen en ook als "authentiek'"  bestempeld. Het lijkt erop dat ieder mens in principe  in staat moet zijn op een dergelijke manier waar te nemen, maar dat deze "feature" bij velen van ons niet is geactiveerd. We zijn druk met andere dingen, zullen we maar zeggen.

Regelmatig hoor je echter van mensen die door een plotselinge, bijzondere gebeurtenis in hun leven de overtuiging krijgen dat "er meer is". Dat kan bijvoorbeeld door een bijna-dood ervaring komen, een toevalligheid die eigenlijk niet kan of een onverwacht teken van een dierbare die er niet meer is. Mensen komen vaak schoorvoetend met die verhalen naar buiten. Ze zijn vaak erg boeiend, maar voor een buitenstaander niet meer dan een verhaal. En zeker geen objectief bewijs voor het bestaan van een onzichtbare dimensie.

Toch zijn het bewijzen, weliswaar vaak alleen voor degene die het overkomt, maar we moeten ze niet negeren. Vaak komen ze overeen met ervaringen van anderen en soms vertonen ze overeenkomsten met verschijnselen waarvan het bestaan wel op de één of andere manier in wetenschappelijke kringen wordt aanvaard. Ik spreek bewust niet van bewijzen in wetenschappelijke zin, omdat dat kennelijk nog steeds een station te ver is.

Veel mensen, waarschijnlijk meer dan we vermoeden, hebben die stille overtuiging "dat er meer is" door iets heel persoonlijks wat hen is overkomen. Hoe groter deze stapel "circumstantial evidence", hoe moeilijker het zal zijn bepaalde verschijnselen naar het rijk der fabelen te verwijzen om zo te voorkomen dat er serieus onderzoek naar wordt gedaan.

Hieronder het verhaal van Ria, één van de mensen die de afgelopen tijd op m'n pad kwam. Een verhaal zoals ik er door de tijd heen meer ben tegengekomen. Vaak worden deze gebeurtenissen getriggerd door een periode dat het wat minder gaat in je leven, een crisis, zo je wilt. "Een vlucht uit de werkelijkheid" wordt er dan al gauw gezegd door de sceptici. Zo zie ik dat niet. Tenminste niet in die negatieve zin. Je zou het ook zo kunnen zeggen: zolang het leven voor de wind gaat, is er geen noodzaak de oogkleppen die je tot de dagelijkse realiteit beperken, te verwijderen. Maar wanneer het tegenzit in het leven, wordt die realiteit minder zaligmakend, er onstaat afstand. Mensen worden soms ook op zichzelf teruggeworpen. Je gaat vaak anders naar de dingen kijken en naar andere dingen kijken. Je staat meer open. De blokkade wordt als het ware opgeheven en "de feature geactiveerd". Dit verhaal laat daar verschillende stadia van zien.

Ria ’s verhaal


Wat een rare aanvang want het is helemaal geen verhaal maar echt gebeurd, maar ik weet op dit moment geen goede aanhef dus doe ik het hier maar mee.

Mijn verhaal bestaat tot nu toe in drie delen 1999 en 2003 en 2006

In 1999 eind van het jaar had ik een moeilijke periode op mijn werk. Ik werkte toen als personal assistant van een Unilever bobo die redelijk veeleisend was maar een schat van een baas waar ik heel goed mee op kon schieten. Ik zat op mijn kantoor en ik hing echt helemaal lusteloos in mijn stoel toen Joost voorbij kwam. Hij was een psycholoog door ons bedrijf ingehuurd om groepsprocessen in de fabriek te begeleiden en een echt mensenmens. Hee wat is er met jou aan de hand vroeg hij, laten we even koffie drinken. Dat deden we en ik vertelde dat ik enorm moe en lusteloos was of hij niet een wondermiddeltje had om mij op te peppen was mijn volgende vraag. Heel ernstig zei hij nee dat niet maar ik heb wel een adresje voor je waar je eens naar toe zou kunnen gaan als je tenminste niet bang bent voor dingen die je niet kent! Nou ben ik niet zo bang aangelegen en heb dus een afspraak gemaakt met een mevrouw in Breda die toen ze mij hoorde heel lief zei dat ik best wel bij haar langs kon komen. Wat doet u dan was mijn vraag, een beetje mijn handen boven je lichaam houden en magnetiseren was het antwoord, je zult het heerlijk ontspannend vinden!

Een week of 2 later was ik in Breda en Corrie heette mij hartelijk welkom, vroeg of ik meteen wilde gaan liggen op mijn buik, gaat niet was mijn antwoord vanwege een rugprobleem. Probeer het maar zei ze als het niet gaat kun altijd nog van houding veranderen maar ik denk dat het je wel lukt.

Een kleine 20 minuten(denk ik) later lag ik bijna te slapen en zei ze, je kunt weer gaan zitten hoor en schonk mij een lekker kopje thee in. Hoe was het? Nou wel goed zei ik verwonderd , dat ik zo lang op mijn buik kon liggen! Ik heb je gemagnetiseerd en er was heel de tijd een dame bij mij zei Corrie zij heeft een bobbeltje op haar wijsvinger en zij heeft het over roze rozen en veel koffiedrinken……… Leuk dacht ik maar wat moet ik hiermee? Denk eens goed na zei Corrie want dit gebeurd niet zomaar je moet haar vast kennen….

En ineens was daar de gedachte aan mijn allerliefste tante zij is als een moeder voor mij geweest. Zij had een bobbel op haar vinger van het vele haken wat zij voor mij gedaan heeft en als zij op de koffie kwam bracht zij steevast roze Sonia rozen mee. Het zou wel mijn tante kunnen zijn zei ik stomverbaasd! Corrie vertelde mij dat mijn tante haar verteld had dat ik mijn leven verder moest leiden zonder schuldgevoel en dat zij heel erg veel van mij hield. Hierop begon ik enorm te huilen en was geheel overstuur (zeer tegen mijn gewoonte in) en zei dat ik op het eind van haar leven haar wens tot euthanasie niet gerespecteerd had omdat de dokter een medicatievoorstel had gedaan met de belofte dat mijn tante weer helemaal op de been kon komen en nog enkele jaren met plezier in haar huisje kon leven zonder hulp. Tante lachte dit voorstel weg en zei mij dat ze het voor mij zou doen maar had er zelf geen vertrouwen in. Omdat zij onder de morfine zat en niet logisch meer kon nadenken heb ik haar gezegd dat ik haar euthanasie wens nog wel respecteerde maar eerst wilde ik nog de medicijnen proberen want dan konden we samen nog een paar leuke jaren beleven….. 2 dagen later is ze gestorven, alleen…….. het brak mijn hart.

Nu kwam zij bij mij om te zeggen dat ze van mij hield en ik verder moest, ik heb bij Corrie een heleboel traantjes achtergelaten maar op weg naar huis in de auto voelde ik dat het verdriet (want dat was alle moeheid en lusteloosheid) plotsklaps kwijt was en ik voelde mij helemaal happy. Dit was haar laatste cadeau aan mij! Zij geloofde absoluut niet in leven na de dood, daar hebben we samen heel lang en uitgebreid over gediscussieerd toen zij nog leefde en nu na de dood kwam ze mij vertellen dat het allemaal goed was en dat ze nog steeds van mij hield.

2003

Ik had een wederom een hele moeilijke tijd op mijn werk. Een nieuwe baas waarmee het aanvankelijk niet klikte maar later weer heel goed. Ik was zelf in een moeilijk periode, de overgang , en mij collega’s vonden mij maar een oud mens en kotsten mij uit. Nu weet ik wel hoge bomen vangen veel wind maar orkaankracht kon ik niet aan! Mijn baas had zielsmeelij met mij en raadde mij aan met een coach aan het werk te gaan. Het was de coach die ik hem aangedragen had toen hij een moeilijke tijd had, een Spaanse man met een heel groot hart. Jose was mijn reddende engel, hij bracht mij langzaam zo ver om na te denken over mijn leven, vond dat ik creatief was (wie ik???) en een heel andere richting in de business op zou kunnen. Kortom ik ging mijzelf ontdekken en ging om te beginnen eens naar een self assessment cursus. Eerste cursus duurde een dag of 3 en een half met ongeveer 100!! medecursisten en de tweede vervolgcursus was met ongeveer 50 mensen. Die was redelijk intensief en werd gegeven in een klooster. Nu sliep men bij elkaar op kamers maar ik had vooraf duidelijk aangegeven dat ik dit niet wilde omdat ik erg vermoeid was. De tweede nacht gebeurde er iets wonderlijks, het was tegen de morgen dat ik wakker geroepen werd. De eerste stem nog in mijn slaap, was die van een vrouw die heel liefderijk mijn naam uitsprak en toen ik wakker was hoorde ik de stem van een man die ook alleen maar mijn naam Ria zei. De stemmen waren zo vol van liefde en het gevoel wat op dit moment door mij heen stroomde was onbeschrijfelijk. Ik probeer het uit te leggen; een enorme liefde kwam bij mij naar binnen terwijl ik uitkeek vanuit mijn bed over de akkers die rondom het klooster liggen en ik herkende ineens iets wat ik van ergens anders kende en ik dacht gelijk op dat moment ‘oh ja da ’s waar dat is er ook nog’ Ik verlangde onmiddellijk weer terug naar die wereld van warmte en liefde en ik dacht ik wil mee daar naar toe! Ik zweer dat ik gelijk mee gegaan was en mijn man en kind achter gelaten had. Iedereen die mij kent zal zeggen dat ik nooit mijn kind alleen zou laten maar op dat moment had ik het echt gedaan!!!!

Terug op mijn werk nadat ik een hele maand vakantie gehad had stapte ik mijn kamer binnen en alsof er een man met een moker op mij insloeg zo’n pijn kreeg ik in mijn maag. Ik kon niet verder werken en ben naar huis gegaan om een hele zomer na te denken wat nu te doen. Ik ben geswitched van baan en weer voor mijn oude baas gaan werken die inmiddels in Singapore zat. Ik deed mijn werk van huis uit en als hij in Europa was reisde ik met hem samen. Dit heb ik een tijdje vol gehouden maar ik was eigenlijk arbeidsongeschikt als je het nu bekijkt. In 2006 moest ik stoppen met werken omdat men mij weg organiseerde wat overigens het begin van een periode van geluk inluidde.

2006

Omdat ik als maar angst had als ik alleen thuis was en ik op het laatst niet meer met de tuindeur open durfde als ik alleen was, heb ik hulp gezocht bij de psycholoog, Wederom belde ik met Joost (de oude psycholoog van mijn werkgever zie boven) en vertelde dat ik niet meer werkte en dat ik last had van angsten. Hij gaf mij het adres van een aura reader en via hem kwam ik in contact met een psycholoog die voor de GG&GD werkt en die ook regressietherapie doet. De eerste afspraak heb ik mijn verhaal verteld en ook mijn angsten, zij stelde voor om de stemmen die ik in mijn droom had gehoord als begeleiders te vragen tijdens een hypnose therapie.

De stemmen hebben we voor het gemak de engelen genoemd en zij hebben mij de eerste sessie begeleid om van mijn angst af te komen en de tweede sessie hebben wij gevraagd om mij te helpen omdat ik met de vraag zat wat ik nu moest doen in mijn leven. Nu ik niet meer werkte had ik sterk het gevoel dat ik iets MOEST doen maar wat, dat hebben we de tweede sessie gevraagd en ik kreeg een beleving van het gevoel dat ik in de baarmoeder zat en daarna gebeurde er iets wonderlijks….. daarna werd ik gebracht naar het mooiste licht wat ik ooit gezien heb, het leek een soort diamant zo mooi schitterde het. Nu is het vreemde dat je tijdens de hypnose gewoon ook kunt denken en redeneren en ik dacht iemand schijnt met een licht in mijn ogen…. ( ja ja hoe slecht kan een mens denken) en ik opende mijn ogen en weg was al het moois. Ik neem mijzelf dit nog steeds kwalijk want het was een goddelijk licht weet ik nu. Overigens geen antwoord op mijn vraag wat nu te doen alleen een verwijzing naar de dood van mijn schoonvader. Ik interpreteerde samen met de psycholoog dat ik moest wachten en genieten van het leven.

Drie ervaringen, alle drie anders, alle drie in een ander tijdsdeel, maar toch met elkaar verenigd.
Ik vertel ze regelmatig aan mensen en het verbaasd mij ten zeerste hoe iedereen reageert als je ze verteld. Heel veel mensen hebben namelijk soortgelijke ervaringen maar praten daar niet met anderen over, maar nadat zij mijn verhaal gehoord hebben komen zij ineens wel met hun verhaal. Nogmaals ik vind het woord verhaal niet goed want het is allemaal wel echt gebeurd alleen ik kan de omschrijving van die ervaring niet goed in een woord vatten.

2009

Ik ben nu rustig en kalm, mediteer als ik zin heb, spreek elke dag met God (ik ben niet kerkelijk maar ik kan ook hier geen goed woord voor bedenken) laat alles over mij heen komen en eerlijk gezegd wacht ik nu op het teken dat ik aan de slag kan, waarmee?? ik weet het nog steeds niet, maar het zal me best duidelijk gemaakt worden de aankomende tijd daar ben ik van overtuigd.

Met alle liefde, Ria

 


 


 

©2009 Leon Stam